A Comparative Study of the Foundations of Good Faith in Contracts under Iranian and German Law

Document Type : Research Paper

Authors

1 Master’s Student in Private Law, Meybod University, Iran

2 Associate Professor, Department of Law, Meybod University, Iran

10.22034/law.2026.68279.3511

Abstract

In recent years, the concept of good faith has attracted considerable attention as one of the fundamental principles of contract law in various legal systems. Nevertheless, in Iranian law, this principle has not yet been accorded a clear and independent status. This study undertakes a comparative examination of the principle of good faith in contracts under the legal systems of Iran and Germany and seeks to address the theoretical and practical gap existing in Iranian law with respect to the application of this principle. The principal aim of this research is to analyze the conceptual, foundational, and functional dimensions of good faith and to identify the capacities for its legislative development and expansion within Iranian law by drawing upon the experience of the German legal system. This research was conducted through library-based data collection and by employing a descriptive-analytical method, examining the jurisprudential, statutory, and judicial sources of both Iran and Germany. The findings indicate that the principle of good faith plays a pivotal role in the interpretation and performance of contracts in German law, whereas in Iranian law, despite its jurisprudential and ethical foundations, it has not yet been institutionalized as an independent rule in legislation and judicial practice. Nevertheless, the Iranian legal system possesses significant potential for the indigenization of this principle, particularly insofar as the enactment of the Law on the Obligation to Officially Register Transactions Relating to Immovable Property (2024) reflects a movement within Iran’s legislative system toward the concretization of good faith and the protection of legitimate expectations in contractual relations. These findings, together with recourse to the German experience, may pave the way for the enhancement of contractual justice and the strengthening of trust in legal relationships

Keywords

Main Subjects

References

  1. الف) منابع فارسی

    کتا‌ب‌ها

    1. قرآن کریم.
    2. امامی، سیدحسن (1401). حقوق مدنی. جلد 1 تا 6. تهران: کتابفروشی اسلامیه.
    3. انصاری، مرتضی (۱۴۲۰ق). کتاب المکاسب. جلد ۱ تا ۵. قم: مجمع الفکر الإسلامی.
    4. جعفری لنگرودی، محمدجعفر (1400). مبسوط در ترمینولوژی حقوق. تهران: گنج دانش.
    5. جعفری لنگرودی، محمدجعفر (1401). حقوق تعهدات. تهران: گنج دانش.
    6. حائری شاه‌باغ، سیدعلی (1402). شرح قانون مدنی. جلد 1. تهران: کتابخانۀ گنج دانش.
    7. حرّ عاملی، محمد‌بن حسن (۱۴۰۳ق). وسائل الشیعة إلی تحصیل مسائل الشریعة. تهران: انتشارات اسلامیه.
    8. خویی، سیدابوالقاسم (۱۴۱۰ق). مبانی تکملة المنهاج. جلد 1 و 3. قم: مؤسسة احیاء آثار الامام الخوئی.
    9. دیلمی، احمد (۱۳9۹). حسن نیت در مسؤولیت مدنی. تهران: میزان.
    10. الشریف، محمدمهدی (1401). منطق حقوق. تهران: شرکت سهامی انتشار.
    11. شهیدی، مهدی (1403). آثار قراردادها و تعهدات. تهران: مجمع علمی و فرهنگی مجد.
    12. صفایی، سیدحسین (1404). دورۀ مقدماتی حقوق مدنی: تعهدات و قراردادها. جلد 2. تهران: میزان.
    13. صفایی، سیدحسین و همکاران (۱402). حقوق بیع بین‌المللی با مطالعه‌ی تطبیقی. تهران: دانشگاه تهران.
    14. عدل، مصطفی (1400). حقوق مدنی. تهران: خرسندی.
    15. فاضل لنکرانی، محمد (۱۴۳۰ق). القواعد الفقهیة. قم: مرکز فقهی ائمه اطهار.
    16. قاسم‌زاده، سیدمرتضی (۱۳۸۶). مبانی مسؤولیت مدنی. تهران: میزان.
    17. قاسم‌زاده، سیدمرتضی (1402). اصول قراردادها و تعهدات. تهران: دادگستر.
    18. کاتوزیان، ناصر (۱403). دوره‌ی مقدماتی حقوق مدنی: اعمال حقوقی. تهران: گنج دانش.
    19. کاتوزیان، ناصر (1404). قواعد عمومی قراردادها. جلد 2. تهران: گنج دانش.
    20. مکارم شیرازی، ناصر و همکاران (۱۳۶۶). تفسیر نمونه. جلد ۲۶. تهران: دارالکتب الاسلامیه.
    21. موسوی بجنوردی، سید حسن (۱۴۱۹ق). القواعد الفقهیه. به تصحیح مهدی مهریزی و محمدحسین درایتی. جلد 2 و 4. قم: چاپ الهادی.
    22. محقق کرکی، علی‌بن عبدالعالی (۱۴۰۸ق). جامع المقاصد فی شرح القواعد. جلد ۴. قم: مؤسسۀ آل البیت علیهم السلام.
    23. منتخبی از آراء داوری مرکز داوری اتاق بازرگانی ایران (۲۰۰۴–۲۰۰۸). تهران: مؤسسۀ مطالعات حقوقی دکتر صفار.
    24. هاشمی شاهرودی، سید محمود (۱۴۲۹ق). بیع مکاسب محرمه. قم: مؤسسۀ دائرة‌المعارف فقه اسلامی.
    25. یزدانیان، علیرضا (1403). قواعد عمومی مسؤولیت مدنی. جلد اول. تهران: میزان.

    مقالات

    1. ابراهیمی، یحیی (1388). مطالعه تطبیقی مفهوم و آثار حسن‌نیت در انعقاد، تفسیر و اجرای قراردادها. حقوقی بین المللی، 26(41)، 61-.90.  Doi: 10.22066/cilamag.2009.17285
    2. اصغری آقمشهدی، فخرالدین و ابوئی، حمیدرضا (1387). حسن نیت در انعقاد قرارداد در حقوق انگلیس و ایران. حقوق خصوصی، 5(12)، 29-50.

    https://jolt.ut.ac.ir/article_22593.html

    1. امینی، منصور و سیفی زینب، غلامعلی (۱۳۷۵). حسن نیت. کانون وکلا، 1(10)، 190-205.
    2. انصاری، علی (1388). مفهوم و معنای حسن‌نیت در حقوق ایران و فرانسه. پژوهش‌های حقوق تطبیقی (مدرس علوم انسانی)، 13(4)، 19–46.               https://sid.ir/paper/94179/fa
    3. باریکلو، علیرضا و خزایی، سیدعلی (1390). اصل حسن‌نیت و پیامدهای آن در دوره‌ پیش‌قراردادی؛ با مطالعه‌ی تطبیقی در حقوق انگلیس و فرانسه. حقوقی دادگستری، 75(76)،53-87.

    Doi: 10.22106/jlj.2011.11069

    1. بافهم، محمد؛ فهیمی، عزیزاله؛ و حسن‌زاده، مهدی (1403). معیار و ضابطۀ سوءاستفاده از حق در دادرسی مدنی ایران و فرانسه. مطالعات حقوق تطبیقی معاصر، 15(35)، 1-32.

    Doi: 10.22034/law.2024.58101.3312

    1. بولانژه، ژان و محمدزاده وادقانی، علیرضا (۱۳۷۶). اصول کلی حقوق و حقوق موضوعه. حقوق دانشگاه تهران، ۳۶ (0)، 73-100.

    https://www.noormags.ir/view/en/articlepage/46563

    1. حاجی نوری، غلامرضا (1395). بازگشت اعتدال به نظریه سوء استفاده از حق. مطالعات حقوق تطبیقی معاصر، 6(11)، 143-166.                          https://magiran.com/p1604751
    2. روانان، علی (۱۳۸۶). بررسی تطبیقی دارنده‌ی چک با حسن نیت و بدون حسن نیت در قوانین دنیا. اندیشه‌های اسلامی، 1(1)، 1-20.                     https://ir/fa/article/188409
    3. طالب احمدی، حبیب؛ احمدی، مسعود و براری چناری، یوسف (1402). بررسی مبنایی اصل حسن نیت در اجرای تعهدات قراردادی در بیع بین‌المللی کالا (CISG). تعالی حقوق، 9(8)، 159–

    Doi: 10.22034/thdad.2023.528810.1776

    1. عظیمی، اکبر (1404). مطالعه تطبیقی اصل حسن‌نیت در حقوق ایران و فرانسه بر پایه اصلاحات 2016.تمدن حقوقی، 8 (23)، 127–142.  Doi: 10.22034/lc.2025.505069.1589
    2. کرمی کلمتی، فخرالدین و حسن گندمکار، رضا (1400). اصل حسن نیت و انصاف در تفسیر قراردادها در حقوق ایران و انگلستان. پژوهش‌های حقوق تطبیقی عدل و انصاف، 4(12)، 63–82.

    Doi: 10.22034/aeclr.2021.281550.1051

    1. کریمی، عباس و سلیمیان، اباالفضل (1400). تعهد حسن نیت در قراردادها در حقوق ایران و فرانسه. تمدن حقوقی، 4(8)، 234-248.
    2. موسوی بجنوردی، سیدحسن (۱۳۷۵). قاعده‌ی اقدام. دیدگاه‌های حقوقی، 1(2)، 24- 42.

    https://ensani.ir/fa/article/8109

    پایاننامه

    1. کاویانی، کوروش، اصل عدم قابلیت استناد به ایرادات در مقابل دارنده‌ی با حسن نیت سند تجارتی. رساله‌ی دکتری دانشگاه تهران. 1377.

    ب) منابع انگلیسی

    Books

    1. Bachmann, G. (2019). BGB-Commentary. Otto Schmidt Verlag.
    2. Cannawurf, S., & Schwepcke, A. (2013). Rückversicherungsrecht. Nomos Verlag.
    3. Grüneberg, C. (2020). Palandt, BGB-Commentary. C.H. Beck.
    4. Merkin, R. (2007). Insurance Law – an Introduction. Routledge-Cavendish.
    5. Schubert, C. (2019). BGB-Commentary. Otto Schmidt Verlag.
    6. Schwepcke, A. (2017). VVG-Commentary, Vol. 3. C.H. Beck.
    7. Wandt, M. (2016). Versicherungsrecht. Mohr Siebeck.
    8. Wandt, M., & Rixecker, R. (2018). Pre-contractual Duties under the German Insurance Law. Hart Publishing.

    Articles

    1. Fischer, R. (1965). Zur Bedeutung von Treu und Glauben im Versicherungsvertrag. Versicherungsrecht (VersR), 197–199.
    2. Wandt, M. (2017). Transparency of Insurance Contract Terms. Liber Amicorum in Honour of Ioannis K. Rokas, 408–426.
    3. Wandt, M. (2018). Zur Transparenz Vorvertraglicher Anzeigepflichten im Versicherungsvertragsrecht. Versicherungsrecht (VersR), 321–326.
    4. Wandt, M., & Bork, K. (2018). Pre-contractual Duties under the German Insurance Law. Duties in Insurance Law, 261–273.

    Judicial decisions

    1. Former German Supreme Court (RG). RGZ 76, 239 et seqq. Decision on good morals and §138 BGB.
    2. German Supreme Court (BGH). Decisions on the Principle of Good Faith (§242 BGB) and Related Duties in Contract Law, Neue Juristische Wochenschrift (NJW): 1951, 119; 1975, 827; 1978, 260; 1983, 998; 1986, 177; 2009, 1343; 2010, 3714; 2012, 2184; 2014, 1230; BGHZ 85, 39 (48); BGHZ 93, 29 (39 et seqq.).

    Higher Regional Court (OLG) Saarbrücken. (1996). Decision on the Duty of Disclosure in Reinsurance, Versicherungsrecht (VersR), 

Jurisprudence and Islamic Law
Volume 17, Issue 42
March 2026
Pages 187-222

Files

Share

How to cite

Statistics