دانشگاه تبریز مطالعات حقوق تطبیقی معاصر 28210891 16 39 2025 09 09 A Comparative Study of the Right to Water for Prisoners and Detainees in Light of the Jurisprudence of the European and Inter-American Courts of Human Rights مطالعۀ تطبیقی حق بر آب در خصوص زندانیان و افراد بازداشت‌شده در پرتو آرای دیوان‌های اروپایی و بین‌امریکایی حقوق بشر 29 59 21022 10.22034/law.2025.67797.3498 FA حوریه دردانی حقیقی دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق بین‌الملل، دانشگاه شیراز، ایران هادی صالحی استادیار گروه حقوق عمومی و بین‌الملل، دانشگاه شیراز، ایران عقیل محمدی استادیار گروه حقوق عمومی و بین‌الملل، دانشگاه شیراز، ایران Journal Article 2024 06 10 The right to water for detained individuals and prisoners, as persons under strict care and restrictions, is not only a fundamental need but also a human right that must be upheld to preserve human dignity and ensure their health, with violations thereof prevented. Recognizing the right to water as an independent right plays a pivotal role in adequately securing and guaranteeing this right. This article, based on a descriptive-analytical method, addresses the question of how the right to water for individuals deprived of liberty has been interpreted and guaranteed in the judgments of the European and Inter-American Courts of Human Rights. The study concludes that, given the lack of explicit recognition of this right in the European and American Conventions on Human Rights, these courts have not treated the right to water as an independent right but rather as an element of human dignity. Through various cases, such as “Vitkovskiy v. Ukraine” in the European Court of Human Rights and “Bissoon et al v. Trinidad and Tobago” in the Inter-American Court of Human Rights, violations of the water right have been recognized as violations of human dignity. To elaborate on access to safe and sufficient water, these courts have legally considered violations of this right as breaches of member states’ obligations to protect human dignity, as stipulated in Article 3 of the European Convention on Human Rights and Article 5(2) of the American Convention on Human Rights. However, in several instances, such as “Valašinasv. Lithuania” in the European Court of Human Rights, subsuming the right to water under other rights has resulted in the failure to establish a violation of Article 3 of the Convention, thereby undermining the effective guarantee of this right for prisoners. حق بر آب برای افراد بازداشت‌شده و زندانیان به‌عنوان افراد تحت مراقبت و محدودیت‌های شدید، نه‌تنها یک نیاز اساسی بلکه یک حق بشری است که باید در راستای حفظ کرامت انسانی و نیز سلامت این افراد، مورد توجه قرار گرفته، از نقض آن جلوگیری شود. به‌رسمیت شناختن حق بر آب به صورت یک حق مستقل، تأثیری بنیادین در جهت تأمین مطلوب این حق و تضمین آن ایفا می‌کند. این مقاله مبتنی بر روش توصیفی- تحلیلی به این سؤال پاسخ می‌دهد که حق بر آب در خصوص افراد محروم از آزادی در آرای دیوان‌های اروپایی و بین‌امریکایی حقوق بشر چگونه تبیین و تضمین شده است؟ نگارندگان نوشتار پیش رو نتیجه می‌گیرند که با توجه به عدم شناسایی صریح این حق در کنوانسیون‌های اروپایی و امریکایی حقوق بشر، این دو دیوان حق بر آب را نه به‌عنوان یک حق مستقل، بلکه به‌منزلۀ یکی از مصادیق کرامت انسانی قلمداد کرده‌‌اند و در پرتو قضایای متعددی ازجمله قضیۀ ویتکوفسکی علیه اوکراین در دیوان اروپایی حقوق بشر و قضیۀ بیسون و دیگران علیه ترینیداد و توباگو در دیوان بین‌امریکایی حقوق بشر، نقض حق بر آب را به‌عنوان نقض کرامت انسانی شناسایی کرده‌اند. این دو دیوان، به‌منظور تبیین دسترسی به آب سالم و کافی، نقض این حق را از منظر حقوقی به‌عنوان نقض تعهدات دولت‌های عضو در قبال صیانت از کرامت انسانی یادشده در مادۀ 3 کنوانسیون اروپایی حقوق بشر و بند دوم مادۀ 5 کنوانسیون امریکایی حقوق بشر تلقی کرده‌اند. اما در موارد متعددی مانند قضیۀ والاشیناس علیه لیتوانی در دیوان اروپایی حقوق بشر، قرار گرفتن حق بر آب ذیل سایر حقوق سبب شده است که در اثر عدم احراز نقض مادۀ 3 کنوانسیون از سوی این دیوان، تضمین اجرای این حق برای زندانیان محقق نشود.

https://law.tabrizu.ac.ir/article_21022_48cd31fa7a6194c9640f20a61c2eb5af.pdf